My Schwöschter het mr aaglüte. Aafangs Oktober. Wäg Wienachte. Wi mr’s das Jahr machi mit de Gschänk. Di Gschänklischlacht jedes Jahr. Si heig ds Gfüeu, das wärd jedes Jahr schlimmer. U si schlöng vor, dass mr das Jahr uf Gschänk vrzichti. 

Das sägi mr jedes Jahr, han i gseit. Aber vo mir uus chönni mr gärn uf Gschänk vrzichte. I syg dr Letscht, wo öpis drgäge heig, we dr Advänt mau rueiger syg. U me nid geng müess dra dänke, für wän aus me no kes Gschänk heig. U de chouf men irgendöpis, nume für öpis z ha für aui. U di Einzige, wo sech über die Art Gschänk fröji, syge d Gschäft, wo chönni Züüg vrchoufe, wo niemer für sich würd choufe. Wo me nume chouf zum Vrschänke. Dass me für aui öpis heig a Wienachte.

Das syg ihre nöi, het my Schwöschter gseit, dass i mi tüeg um d Wienachtsgschänk kümmere. Si heig ender dr Ydruck, dass mach aube my Frou. U ihre göng’s o nid um ds einzelne Gschänk. Ihre göng’s um di Gschänklischlacht jedes Jahr. Wo jedes Jahr geng schlimmer wärd.

Usgrächnet my Schwöschter, het my Frou gseit, wo mr drüber gredt hei. Drby syg’s doch my Schwöschter, wo jedes Jahr mit emne Bärg Gschänk drhär chöm. U nümm chönn ufhöre schänke. O für d Ching, si fing das eifach en Überforderig, aui di Gschänk. Di chönni sech gar nümm fröie über ds einzelne Gschänk. We d Fröid erschlage wärd vom nächschte und übernächschte Gschänk. Aber we’s my Schwöschter säuber vorschlöng, han i gseit, tüeg si sech dänk o dra haute. Das wöu si zersch gseh, het my Frou gseit.

Aafangs Novämber het de my Vatter aaglüte. Är het gfragt, was sech üse Sohn zur Wienachte wünsch. Öb my Schwöschter nid mit ihm gredt heig, han i gfragt. U är het gseit, si heig scho mit ihm gredt. Aber är löng sich das nid la nä, syne Grossching öpis zur Wienachte z schänke. Wi mir das ungerenang handhabi, syg üsi Sach. Är heig Grossching u di überchömi öpis vo ihm zur Wienachte.

Auso han i myre Schwöschter aaglüte. U mir heig abgmacht, dass d Ching haut öpis überchöme. Aber nume grad vom Grossvatter, vo Gotten u Götti. U nid o no vo aunen Angere. U dass mir Erwachsnigen ungerenang üs aber nüt schänke.

U won i schpeeter mit mym Brueder telefoniert ha, het dä gseit, itz heig’r scho öpis füre Vatter. Es syg ja nid liecht füre Vatter. U wen’r scho mau öpis heig, wöu’r ihm das o schänke. Mir chönnin is gärn beteilige.

Zwe Tag vor Wienachte han i my Frou gseh Züüg ypacke. Was si da ypack, han i gfragt. U si het gseit, es gäb no angeri Lüt aus nume grad myni Gschwüschterti, wo me müess beschänken a Wienachte. – Auso i schänk ihre nüt, han i gseit, mir heige das so abgmacht. Das heige mr abgmacht, het my Frou gseit. Aber myre Schwöschter trou si glych nid so ganz.

A Wienachte sy mr zu mym Vatter. My Brueder isch cho mit Familie. My Schwöschter mit ihrne Töchtere. E Tante vo üs, wo mr numen a Wienachte gseh u ds ganze Jahr düre nie. E Cousin vom Vatter, däm sy zwöiti Frou. U no Nachbare vom Vatter, wo keni Ching hei.

Dr Vatter het e Wienachtsboum gha. Im Wohnzimmer, ar glyche Schteu wi geng. Gschmückt mit em glyche Schmuck wi jedes Jahr. Won i scho sit Ching kenne. Mir hei Cherzli aazüntet. Ungerem Boum sy Gschänkli gläge. Wi früecher, han i tänkt, nume viu weniger. Di hei fasch chly vrlore gwürkt, di wenige Gschänkli unger däm Boum. Dr Vatter het e Sekt ufgmacht. Mir hei Apéritif trunke. När sy mr ume Boum ume gsässe. Öb eis vo de Ching öpis wöu vorschpile, het dr Vatter gfragt. Öb öper es Värsli heig.

Mir hei es Wienachtslied gsunge. Di erschti Schtrophe. Nach dr erschte Schtrophe het öper gfragt, öb öper wüss, wi di zwöiti Schtrophe göng. U när hei mr es angers Lied gsunge. Wo mr wider nume di erschti Schtrophe hei chönne. U won is keni erschte Schtrophene meh i Sinn cho sy, het dr Vatter gseit, de chömi mr itz vorem Ässe no zu Bescheerig. Wär mit dr Bescheerig wöu aafa.

Da het my Schwöschter gseit, das Jahr syg haut aus chly angers. Ke Gschänklischlacht wi i de letschte Jahr. U si schlöng vor, dass d Ching tüegen aafa mit Schänke. När überchömi d Ching ihres Gschänkli. U em Schluss heig si no öpis Chlyses für ihri Gschwüschterti u füre Vatter. Gsehsch? Het my Frou gseit u mi aagluegt.

D Ching hei ihri Gschänkli vrteilt u ihres Gschänk übercho. U wo di paar Gschänk ungerem Boum sy vrteilt gsi, het my Brueder gseit, itz heig är no öpis: Es Gschänk füre Vatter. Är het es grosses Päkli ghout, won’r duss im Gang het vrschteckt gha, unger de Mäntle. U won’r’s em Vatter gä het, het dä gseit, de hol är syni Sachen itz o. Är isch i ds Schlafzimmer überen u mit emne Bärg Päkli zrüggcho, won’r het aafa vrteile. Wo das d Nachbare gseh hei, d Tante, d Frou vom Brueder u d Töchtere vor Schwöschter, isch eis um ds angeren i Gang usen u het Täschene vou Päkli u Couverts ghout u aafa vrteile.

My Frou isch zu mir cho u het gseit, we mr is scho nüt tüege schänke, wöu si wenigschtens öper Angerem e Fröid mache. Si schänk mir e Geiss. Auso nid mir diräkt, sondern ere Familie z Bangladesh. Mit ere Geiss chönn men e ganzi Familien ernähre. U när gäb si no Komposcht, wo me drmit chönn Frücht u Gmües dünge.

U wo d Päkli aui sy uspackt gsi – e Schlacht wi jedes Jahr oder schlimmer –, het my Schwöschter gseit, itz wöu si no öpis säge. Si heig ja dä Vorschlag gmacht gha, dass mr das Jahr uf Gschänk vrzichti. Aber si syg schynbar di Einzigi, wo sech dra ghaute heig. Das heiss, si heig sech o nid ganz dra ghaute. Wüu si heig tänkt, we mr is scho nüt tüege schänke, wöu si wenigschtens öper angerem e Fröid mache. U drum schänk si ihrne Gschwüschterti und em Vatter je e Geiss. Auso nid diräkt, sondern dreine Familie z Bangladesh. Mit ere Geiss chönn men e ganzi Familie ernähre. U när gäb si no Komposcht, wo me drmit chönn Frücht u Gmües dünge.

Sone Zuefau, hei dr Cousin vom Vatter u däm sy zwöiti Frou gseit. Itz heige si gmeint, si heigen e schöni Idee gha. Wüu si heigen o so Geisse kouft für üs aui. U hein is aune es Couvert i d Hang trückt. Mir chönni ja luege, hei si gseit. Im schlimmschte Fau chönn me se vilech o tuusche, di Geiss, gägen e Chue oder e Betonmischer.